Wyspa, której nie ma // An invisible island

(English version below)

Taki czas, 

świat w okół pędzi, walczy ze sobą samym, 

A kolejne aspekty wolności zaciskają się.

W tej właśnie chwili :

ktoś gdzieś właśnie spóźnił się na pociąg

ktoś gdzieś stracił kogoś bliskiego na wojnie 

komuś właśnie urodziło się dziecko

bóbr umieścił kolejny patyk w swoim żeremiu

żuk odnalazł miejsce żerowania na żółtym poroście..

…a my na tej rzece…

…a ja w sobie samej…

..będąc gdzieś pomiędzy tym co było, a już nie jest

A tym co jeszcze nie przyszło.

<><><>

Gdzieś pomiędzy

A zarazem w samym centrum.

<><><>

Zdejmuję kolejne warstwy „siebie”

Daję im odpłynąć

Spalam je w ogniu

I pozwalam by rozwiał je wiatr 

Poszukuję tego miejsca, gdzie się kończę, a gdzie zaczynam w swoim najgłębszym rdzeniu.

Czy jeśli zdejmę te wszystkie warstwy lęków; potrzeb; pragnień; chęci dowiedzenia się, naprawienia, uzdrowienia, uśmierzenia bólu, doświadczenia tego czy tamtego - to czy będę to jeszcze ja czy już nie ja?

Szukam tej części siebie starszej niż ten czas i to życie;

tej prastarej energii, która z jakiegoś powodu wybrała żyć w tym miejscu i tych czasach,

..i z tej perspektywy patrzę na otaczającą mnie rzeczywistość.

Patrzę na mechanizmy tych czasów, na ten matriks, w którym żyjemy, który z jednej strony generuje lęki, wikła, zabiera wolność, komplikuje, naciska… a z drugiej oferuje tabletki na uśmierzenie bólu, traktaty pokoju, mapy, diagnozy, ekstazy, zbawienie, przewodników i ubezpieczenia. 

Patrzę na tą samokomplikującą się za mojego życia machinę, w której co rusz pojawiają się nowe możliwości i rozdzielenia, a każde z nich oczekuje reakcji lub stanięcia po którejś ze stron. 

><><

Jak to by było nie dawać się wciągać do tej gry? Gry w dobrych i złych, zdrowie i chorobę, piękno i brzydotę, bogactwo i ubóstwo, sens i jego brak, wolność i zniewolenie, wojnę i pokój, dziewiczość i degradację, magię i nudną przeciętność…?

Jak to by było na codzień patrzeć na to wszystko z tej prastarej perspektywy 

I nie traktować tego wszystkiego tak poważnie.

…tego też, że wciąż jest tyle rzeczy, które bolą, których nie wiem a chciałabym uzdrowić, rozwikłać, znaleźć drogę…

><><

A może to wszystko, ta cała jawa, to sen właśnie i gra zarazem..

…Sen zapomnienia w którym mamy się obudzić i odnaleźć siebie i swoją drogę w tym wielowymiarowym chaosie. Labiryncie dróg i drogowskazów, lęków, nakazów, zakazów, praw, konwenansów, polityków, obietnic, bóstw i przewodników. Każdy wskazuje inną drogę, inne interpretacje, inny kierunek, inną metodę, inne rozwiązania.. 

…A  może prawdziwa droga jest jedna.. a zarazem inna dla każdego człowieka… 

może jest najbardziej zakamuflowaną ale też zarazem tą najbardziej oczywistą…

…może jest tak oczywista jak oddech, który towarzyszy każdemu przeżyciu…

…a może płynie pod spodem tego całego lunaparku, 

jak krew w żyłach albo ta dzika rzeka, 

arteria, którą płyniemy…

Jak to by było, żyć ze świadomością tego wszystkiego..? Tego że już doskonale znam ten rollercoaster, wszystkie jego stany. Całe spektrum. Od pragnienia chłonięcia życia aż po chęć wymiksowania się stąd. Jak to by było wiedzieć kim na prawdę w tym wszystkim jestem, czuć swoją  pulsującą  pełnię i w każdej chwili wybierać bycie tą prawdziwą sobą? 

W pędzącym świecie iść własnym tempem;

W świecie pełnym podziałów i polaryzacji pozostać całością;

Po świecie generującym kolejne konflikty iść bez lęku, w zaufaniu do swojej drogi;

W świecie tworzącym kolejne zniewolenia oddychać swoją nieskończonością;

W świecie postępującego usztucznienia i degradacji pielęgnować tętniące życie w sobie.

…tworząc tym samym taki właśnie świat w okół.

><><><

…To trochę tak jak ta wyspa, co jej nie ma. 

Nie ma jej na mapach a jednak istnieje. 

Rosną na niej trawy i gniazdują na niej sieweczki.

..i to na niej pisałam te słowa.*

<3

Yoanna

*Opowieść spisana podczas tygodniowego spływu dziką Wisłą.

An invisible island

Such a time,

the world rushes around, fighting with itself,

And another taken for granted aspects of freedom are closing in.

At this very moment:

someone somewhere just missed their train

someone somewhere lost a loved one in the war

someone's child was just born

a beaver placed another stick in its lodge

a beetle found a feeding ground on the yellow lichen...

...and we are flowing Vistula river...

...and I dive within myself...

...being somewhere in between:

what has been and is no longer valid,

and what is yet to come.

<><><>

Being somewhere between

And yet at the very center.

<><><>

I peel away the layers of "myself"

I let them float away

I burn them in the fire

And let the wind blow them away

I search for that place where I begin in my deepest core.

& I wonder: if I peel away all these layers of fears, needs, desires, desires to know, to fix, to heal, to alleviate pain, to experience this or that—will it still be me or no longer me?

I am searching for that part of myself which is older than this times and this life;

that ancient energy that, for some reason, chose to live this life in this era,

...and from this perspective I look at the surrounding reality.

I am looking at the mechanisms of these times, at this matrix, in which we live, which, on the one hand: entangles, generates fears, takes away freedom, complicates, and put pressure… and on the other: offers pain killers, peace treaties, maps, diagnoses, ecstasies, salvation, guides, and insurances.

I am looking at this self-complicating machine, in which new possibilities and divisions constantly emerge, each awaiting a reaction or a choice of sides.

><><

What would it be like to not take part in these games? Games of good and evil, health and sickness, beauty and ugliness, wealth and poverty, meaning and its absence, freedom and enslavement, war and peace, purity and degradation, magic and boring mediocrity...?

What would it be like to look at all of this from this ancient perspective every day

…And not take it all so seriously.

…not to take seriously also the fact that there are still so many things that hurt, that I don't know and I would like to heal, unravel and solve..

><><

Maybe all of this, this whole reality, is both a dream and a game...

...A dream of oblivion in which we are meant to awaken and find ourselves and our path in this multidimensional chaos. A labyrinth of paths and signposts, fears, commands, prohibitions, laws, conventions, politicians, promises, deities, and guides. Everyone points to a different path, different interpretations, a different direction, a different method, different solutions...

…But maybe the true path is one... and yet different for each person...

maybe it's the most camouflaged, but at the same time the most obvious...

...maybe it's as obvious as the breath that accompanies every experience...

...or maybe it flows beneath this entire amusement park,

like veins in the body or this wild river,

the artery we currently navigate...

><><

What would it be like to live with the awareness of all this...? That I already know this rollercoaster perfectly, with its entire spectrum. From the desire to absorb life to the desire to finish it all off. What would it be like to know who I truly am in all of this, to feel my pulsating fullness, and at every moment choose to be my true self?

In a rushing world, to walk at my own pace;

In a world full of divisions and polarization, to remain whole;

In a world generating further conflicts, to walk fearlessly trusting my path;

In a world creating further enslavements, to breathe with my own infinity;

To walk the world of increasing artificiality and degradation by follow the guidance of the vibrating life within.

...thus creating just such a world around me.

><><><

...It's a bit like this invisible island.

It's not figurating on the maps, yet it exists.

Grasses grow there, and plovers nest there.

...and it was on this island where I wrote this story.*

<3

Yoanna

*A story written during a week-long rafting trip down the wild Vistula River.